Туулай хээрт дурлаж өнгөрөөсөн мөчүүд...

Хүүхэд насны мөрөөдөл бяцхаан ч гэлээ асар агуу байдгийг мэдрүүлсэн нэгэн аялалын тэмдэглэл муутайхан дурсамжаа арчигдчихаас нь өмнө буулгаад үлдээмээр бодогдлоо.

Үзгээ яаран шүүрч аваад бичих гэхээр үг олддоггүй тийм их догдлол гэж байх. Анх удаа морь унан хэдэн арван саахалтын зайг туулсан энэ өдрийн аялал чухамхүү тийм л догдлолыг үлдээжээ. Ахтай минь нэг их адил төрхтэй, гүдэсхэн зантай Чинзориг хэмээх залуу энэ "баян" аялалыг сэдсэн нь над шиг монгол төрхөө гээж яваа олон хүнийг эргүүлэн "монгол"-д нь авчирсанд баярлаад баршгүй.

Хөмсгөө зангидсан ааш муутай бүсгүй шиг тэнгэр биднийг наймдугаар сарын 16-ны өглөө угтлаа. Яаж ч аашиллаа гэсэн над бол хамаа байсангүй. Учир нь мөрөөдлөө биелүүлэх гэж байгаа юм хойно юу ч байсан нөлөөлөх нь хаа юм. Тэгэхдээ "бүсгүй"-н ааш өдөр гэхэд хачин сайхан болчихсон.

Цаг барьдаггүй хэмээх "чамин ганган имиж" энэ удаад ч бас биднийг тойрсонгүй. Бараг цаг хагасаар хоцорч эхэлсэн аялал бурам шиг сайхан байх юм гэж би лав төсөөлөө ч үгүй.

Унаа юүлэх айлынхаа гадаа ирээд морьдоо сонгож зогсоход айх бахдах зэрэгцээд алаг зүрх минь амаар гарчих шахан зогсож байснаа нуугаад юү хийхэв.
Сартай ганган хээр морийг нэгэн бүсгүй маань бага хэмээн голсон нь өдөржин миний үнэнч хүлэг болсон ТУУЛАЙ ХЭЭР байлаа.
Анх мордоход дотор пал хийж, өдөрчийн газрыг туулах зүрх үхэж байсныг яана. Гэтэл алхаа бүр нь амьдралын минь алтан хормыг чимэглэн, ээжийн минь бүүвэй шиг тайвшруулсаар бид Таван салаа хэмээх үзэсгэлэнт Богд хайрханы нэгэн амыг өгсөн тэрхүү "диваажин"-гийн гүнд одвоо...
Нэг л мэдэхэд Туулайхан бид хоёр дотоодоосоо ярилцаж, бие биесээ ойлгож эхэлжээ. Тэр намайг ширүүхэн дуугарахаар "Яав энэ чинь, чимээхүйхэн л явдагсан" гэсэн шиг эргэж харан дөрөөтэй хөлийг минь нэг үнэрлээд. "Заа даа энэ ч ер нь намайг яав л гэж дээ" гэх аятай урагш алхана. Хааяахан бууж өвс хэд хазуулахад хамраараа биед шөргөөлөн хамаг хувцасанд "хээ" үлдээнэ. Хөдөөний хүүхэд атлаа энэ аз жаргалыг хожуухан мэдэрсэн мань мэтийн шушмаад тэр хээ нь одоо угаамааргүй, холливудын одын гарын үсэгнээс ч үнэтэй дурсгал мэт санагдаад болдоггүй ээ.

Их эзэн Чингис хаан дэлхийн дайтыг эзэлсэн нь монгол морьтойгоо явсных биз ээ.
Туулайхан хээрийнхээ зоон дээрээс тэнгэрийг, үүлсийг, дүүлэн нисэх шувуудыг, уулсыг, цэцэгсийг харахад энэ бүгд миний л орчлонгийн чимэг гэх өмчирхөг, омогшуу бодол хүлээтэй оюуныг минь задлан, түрэмгийлэн эзлэх ажээ. Амьдрал гэдэг заримдаа нулимс унагамаар гашуун ч ихэнхдээ удаан уусдаг чихэр шиг амттай аж.

Хэдийгээр оройтож байгаадаа сэтгэл түвдэн яаравч сайхан хүлгүүдэд хоргодоод нэг л уйтай.
Гэтэл зүүдэнд эргээд л ирдэг Туулайхан хээрээ гэж...